واقعیت آن است که اگر امروز تعداد تماشاگران سینما به ادعای داوودنژاد دو سه میلیون است، بخش قابل توجهی از این وضع به امثال او بازمیگردد. سینمادار باید فیلم داوودنژاد را با سالن خالی اکران کند اما فرصت اکران فیلم دیگر ایرانی یا فیلم خارجی را نداشته باشد! اگر تماشاگر، قدرت انتخاب بین فیلمهای نسل جوان با ایدههای نو یا فیلمهای روز سینمای دنیا را در کنار فیلمهای اخیر داوودنژاد نظیر فراری، کلاس هنرپیشگی، مرهم، تیغ زن، هوو و هشت پا داشت، آیا واقعاً فیلمهای داوودنژاد را انتخاب میکرد؟!